SZLAK  NIEBIESKI                           
 im. ks. Stanisława Hieronima Konarskiego
  0,0 - Jedlnica
  0,7 - Zagaje
  2,0 - Bolmin
  3,7 - Kresy
  6,5 - Góra Czubatka
  9,5 - Dołki
12,0 - Małogoszcz
13,0 - Małogoszcz - cmentarz
15,0 - Koniec ulicy Konarskiego
18,0 - Niwa
19,0 - Ługi
20,0 - Żarczyce Duże
21,0 - Zarczyce - Kościół
Szlak im. ks. Stanisława Hieronima Konarskiego oznaczono 
kolorem niebieskim. Wędrowanie zaczynamy na przystanku 
PKS w Jedlnicy. W miejscu tym szlak niebieski łączy się  ze 
szlakiem żółtym biegnącym od stacji PKP Wierna Rzeka do 
Chęcin. Idziemy razem z żółtym szlakiem  do  miejsca  gdzie 
ten skręca w prawo,  na Grząby Bolmińskie. My zaś idziemy 
prosto polną utwardzoną drogą do wsi Bolmin.                      
W Bolminie warto odwiedzić cmentarz, na którym jest  grób  
znanego kieleckiego krajoznawcy Juliusza Brauna.
Warto także zobaczyć ruiny późnorenesansowego dworu w 
Bolminie, zniszczonego w 1915 roku i zabytkowy kościół. W 
ścianach tego kościoła są wmurowane pociski armatnie z I 
wojny światowej.
Wracamy do szlaku. Na  rozwidleniu  dróg  idziemy  w  lewo 
gdzie po prawej stronie drogi spotykamy krzyż, przy którym 
skręcamy w lewo. Polną  drogą  dochodzimy  do  wsi  Kresy. 
Skręcamy za znakami w lewo,  następnie w prawo  dochodzi -
my do lasu. Jesteśmy u podnóża Czubatki.
Idziemy za znakami leśną ścieżką, dochodzimy do  rowu  przeciwczołgowego
 który  rozciąga się poprzecznie do ścieżki w postaci  głębokiego  zarośnięte
 -go  wykopu.  Przekraczamy  rów,  idziemy  kawałek  prosto  i  za  znakami  
skręcamy  w  prawo,  podchodzimy  lekko  stromym  podejściem  na  szczyt 
Góry Czubatki (326m n.p.m.).
Na szczycie Czubatki
Formacje skalne pod szczytem Czubatki
Początek szlaku w Jedlnicy
Grób Juliusza Brauna
Droga do Bolmina
Droga z Bolmina na Kresy
U podnóża Czubatki
Formacje skalne na szczycie Czubatki
Droga do starej piaskowni
Podziwiawjąc wspaniałości geologi
-czne idziemy ścieżką  prowadzącą 
wzdłuż grzbietu góry.  Szlak  prowa
-dzi wąską ścieżką nad  samą  kra-
wędzią  skalnego  urwiska,   które 
miejscami ma 10  metrów  głęboko
-ści.  Mamy  tu  okazję  podziwiać 
wspaniałe skalne formacje.  Dalej 
szlak prowadzi raz do góry,  raz  w 
dół. Po prawej stronie ścieżki miej
-scami widać stare okopy podcho-
dzące  pod  partie szczytowe  góry.
Ciekawy jest również  widok  sta -
rych  dębów  rosnących  po  lewej 
stronie szlaku. Mają one  nietypo-
wy kształt  korony.  Według  opo -
wiadań tutejszego leśnika,  w  cza-
sie  I  wojny  światowej  korony 
młodych wówczas drzew zotały po
-utrącane ogniem  artylerii  która 
ostrzeliawła Czubatkę  i  okolice.
Okoliczne lasy są siedliskiem wie
-lu  gatunków  ptaków. Występuje 
także dużo gatunków roślin  będą-
cych pod ścisłą ochroną:  zanokci-
ca północna, dziewięćsił,  sasanka, 
zawilec i inne.Wędrując  szlakiem 
dalej,  za  znakami,  schodzimy  z 
Czubatki i idącw prawo leśną dro -    
gą dochodzimy do starej piaskowni.
Piaszczystą drogą  idziemy przez rzadki sosnowy  zagajnik i  dochodzimy  do  mostku 
na Łososinie. (
Wiernej Rzece ). Przechodzimy mostek i wchodzimy na wał otaczający
zbiornik retencyjny małogoskiej cementowni na Zakruczu. Z wału widzimy sam zbior-
nik, jego malownicze otoczenie,  także wędkarzy,  ponieważ  zbiornik  jest  zarybiony.
Powierzchnia zalewu wynosi 28 ha. Wałem idziemy w lewo, dochodzimy do  drogi  idą -
cej pod górkę w stronę cementowni. Mijamy mały mostek i na skrzyżowaniu dróg za 
znakiem na studzience kanalizacyjnej idziemy w lewo.
Mostek na Łososinie (Wiernej)
Stara piaskownia
Studzienka z naniesionym znakiem
Piaskownia po drodze na Dołki
Wygodną polną drogą idziemy do wsi Dołki. Droga prowadzi 
skrajem lasu, po lewej  stronie  za  drzewami  w  dole  płynie 
Łososina. Idąc dalej, po prawej stronie będziemy mijać nie -
wielką piaskownię, a dalej, po lewej stronie szlaku można zo
-baczyć leśną drogę prowadzącą w dół do rzeki. Schodząc ze 
szlaku, tą drogą można  dojść  do  ruin  młyna  spalonego  w 
czasie ostatniej wojny. Idziemy dalej, dochodzimy do pierw -
szych zabudowań wsi Dołki, przy których nasza ścieżka wy -
chodzi na polną drogę która zmierza w kierunku wsi Boche-
niec - Małogoszcz. Po dojściu do tej drogi skręcamy w prawo 
i drogą gruntową docieramy do ulicy Pustowójtówny.
Spalony młyn nad Wierną
Zbiornik retencyjny na Zakruczu
Początek ulicy Pustowójtówny
Ulica Warszawska
Ulicą Pustowójtówny, wśród pól, wchodzimy do Małogoszcza,
 po prawej stronie mijamy górę Brogowicę na której toczyły 
się boje bitwy małogoskiej w 1863 roku. Dochodzimy do uli-
cy Warszawskiej. Zbaczając ze szlaku w prawo, ulicą Warsza
-wską możemy dojśc do Krzyżowej Góry,  ze  szczytu  której 
możemy oglądać panoramę Małogoszcza.  Na  szczycie  stoi 
kamienny krzyż na miejscu nieistniejącej kaplicy św Rozalii.
Wracamy na szlak. Ulicą Warszawską kierujemy się w  stro
-nę Rynku. Po lewej stronie mijamy Izbę Pamięci. Można ją 
zwiedzać w czwartki w godz. 10 - 12. Klucze są u Pani Anny 
Kowalczyk przy ulicy Warszawskiej 25. Izba Pamięci znajdu
-je się w  budynku  dawnej  szkoły  podstawowej, który  jest 
wzniesiony na placu, na którym w  początkach  XVII  wieku 
był kościół św. Krzyża i przytułek ''Betania ''. Idziemy dalej 
ulicą Warszawską i dochodzimy do Rynku.
Izba Pamięci
Rynek
Rynek  nosi  obecnie  nazwę  '' Plac  Tadeusza  Kościuszki ''. 
Cechuje go średniowieczny układ  ulic charakterystyczny dla 
małych miasteczek. Na rynku stoi pomnik Kościuszki. Warto 
zwrócić uwagę na starannie odnowione niektóre  kamieniczki. 
W stronę kościoła kierujemy się jedną z najstarszych małogo
-skich uliczek - Kościelną, przy której stoją  stare domy,  któ-
rych  architektura  jest  charakterystyczna  dla  budownictwa 
żydowskiego z początków  XX wieku. Dochodzimy do schodów
 prowadzących na plac kościelny.
Wchodzimy na teren kościelny. Oprócz zabytkowego kościo-
ła możemy obejżeć starą modrzewiową dzwonnicę, organist -
ówkę  i  zabytkową  plebanię  z  mansardowym  dachem.  Z 
terenu kościoła idziemy '' Drożyną '' za znakami, przechodzi-
my asfaltową szosę i dochodzimy do bramy cmentarza. Szlak 
co prawda mija cmentarz z lewej strony, ale warto jest jednak
ten cmentarz odwiedzić. Spoczywają ty  ludzie  zasłużeni  dla 
Małogoszcza i regionu, jest mogiła powstańców z 1863 roku, 
a także 
cmentarz wojenny z I wojny światowej.
Wracmy do bramy głównej i idziemy za znakami wzdłuż muru
cmetarnego, schodzimy wąską ścieżką z  Babinka  i  dchodzi -
my do  polnej  drogi,  którą  wśród  pól  dochodzimy  do  lasu. 
Brzegiem  lasu  dochodzimy  do  miejsca  gdzie  nasza  droga 
łączy się z ulicą Konarskiego. Z tego miejsca rozpościera się
 ładny widok na Małogoszcz. Jest  to dobre miejsce na  odpo -
czynek.
 
Cmentarz na Babinku
Do  początku  strony
Dalej